Choroba jako Wezwanie Drogi Serca

„I żyli długo i szczęśliwie” – znasz ten zwrot, prawda? Ale co jeśli życie pisze inny scenariusz? Taki, w którym szczęście nie jest happy endem, ale początkiem najgłębszej podróży – podróży ku Drodze Serca.

Przechodząc przez etap choroby i zdrowienia mojego męża, zrozumiałam coś, co na zawsze zmieniło moje podejście do życia, bliskości i… siebie samej:

Choroba pojawia się zawsze, aby nas zatrzymać.

Przestrzec przed dotychczasowym stylem życia.
Zmusić do spojrzenia wstecz. Do zatrzymania się nad naszymi wyborami, postawami wobec innych, relacjami z Bogiem i bliskimi.

W świetle Totalnej Biologii, nie ma przypadków. Gilbert Renaud – mówi wprost:

„Nasze choroby są przejawem konfliktów, których doświadczamy na co dzień w głębi swojego umysłu i swojej istoty”.

Innymi słowy: ciało nie kłamie. Przeciwnie – krzyczy, gdy umysł milczy zbyt długo.

Choroba mojego męża przyszła jak burza, która była jednocześnie szansą. Lekcją. Wezwaniem. Pokazała, że można być razem w związku i jednocześnie zachować swoją autonomię, szanować różnice, wspierać się w rozwoju, nie próbując kontrolować drugiej osoby.
I, paradoksalnie, to właśnie ta choroba uratowała moją rodzinę – przed zwątpieniem, przed obojętnością, przed wewnętrzną emigracją emocjonalną.

To nie był koniec. To był początek Drogi Serca.

Czym jest „odczute doświadczenie”?

W Totalnej Biologii kluczowe jest pojęcie tzw. odczutego doświadczenia – czyli tego, co naprawdę przeżywamy w chwili traumy. To nie są suche fakty, ale:

• wewnętrzne obrazy,
• spontaniczne myśli,
• emocje, których nie potrafiliśmy wyrazić,
• ciche dialogi z samym sobą.

Te obrazy zostają zapisane przez „automatyczny mózg”, najczęściej poza naszą świadomością, a ich celem jest jedno: utrzymać nas przy życiu. Ale co, jeśli chcemy nie tylko przeżyć, ale także naprawdę żyć?

Wtedy przychodzi czas na uzdrawianie. Nie tylko ciała. Także duszy, relacji, historii rodzinnej. I wtedy właśnie zaczyna się Droga Serca.

Totalna Biologia a dorosłość duchowa

To, co spotkało mnie i mojego męża, było pierwszym etapem dorosłości duchowej. Etapem, który zakończył się wyprowadzką, zmianą pracy… i jego śmiercią.

Ale to nie koniec. To transformacja.
Jak pisze Alejandro Jodorowsky:

„Zranienie może stać się świętą raną – jeśli zdecydujesz się nią przejść świadomie.”

To właśnie jest Droga Serca. Od traumy do przebudzenia; bólu do prawdy. Od chaosu do sensu.

Medytacja: Spotkanie z Prawdą w Sobie

Przemyślenia i poranne refleksje zainspirowały mnie do zaproszenia was wgłąb poziomów świadomości Hawkinsa i symboliki uzdrawiających obrazów Jodorowskiego.

Kto się odważy? 😉 💖

Usiądź wygodnie. Zamknij oczy.
Weź spokojny wdech… i wydech.
Połóż dłoń na sercu.

Wyobraź sobie, że Twoje serce to święta przestrzeń.
Nie ma tam lęku. Nie ma osądów.
Jest tylko prawda. Cicha, miękka i pełna światła.

Zobacz siebie, takiego jakim jesteś – z całym bólem, z nadzieją, z tym, czego nie umiałaś/eś kiedyś wypowiedzieć.
Zobacz to wszystko… i pozwól temu być.

Powiedz sobie w myślach:

„Wszystko, co się wydarzyło, prowadzi mnie ku prawdzie.
Moje serce zna drogę.
Wybieram zaufać życiu – nawet jeśli nie rozumiem go jeszcze do końca.”

Zostań jeszcze chwilę z oddechem.
Z tą łagodną obecnością.
Z tą świadomością, że jesteś w drodze – Drodze Serca.

Jeśli ten tekst Cię poruszył – sięgnij po książkę:
📖 „Mój mąż, mój anioł” – to intymna opowieść o miłości, chorobie i uzdrawianiu. Ale przede wszystkim – o powrocie do siebie.

🔗 A jeśli chcesz dowiedzieć się więcej o tym, jak ciało mówi językiem duszy – zajrzyj do zakładki Totalna Biologia na blogu Drogi Serca.

Z serca dla Ciebie ❤️
Lidka – SoulFree