Jak Przerwać Powtarzające się Schematy Rodowe”

Z pola – opowieść o moim rodzie

Pochodzę z rodu, w którym kobiety wiodły trudne życie.
Ciężko pracowały, utrzymując rodzinę, ponieważ mężowie – z różnych przyczyn – byli nieobecni.
Pracowali daleko od domu albo odchodzili zbyt wcześnie.

Mnie spotkało jedno i drugie. Mój mąż przez lata pracował w delegacji, a osiem lat temu, po długiej chorobie nowotworowej, zmarł. Opiekując się domem i wychowując córki, pracowałam ponad siły. Chciałam – podobnie jak moja mama – rozwijać swoje pasje, pielęgnować wewnętrzny świat. Ale etat pochłaniał niemal cały mój czas i energię.

I oto nastał koniec świata, który każdej nocy moja wyobraźnia w bogaty sposób przedstawiała. Jakbym siedziała w kinie… Rzeczywistość zderzyła się z marzeniami o domu, sukcesie, o życiu pełnym pasji. Niczym meteoryt roztrzaskała mój wielki sen o szczęściu. W końcu nastał happy end, bo wszystko przemija – i ten „live-koszmar”, który śniłam przez pewien czas się zakończył.

Dziedzictwo, którego nie można odciąć

Nie piszę tego, by usprawiedliwiać czy obwiniać moich przodków. Jeśli jednak coś w historii rodziców czy dziadków wywołuje w nas silne emocje, warto zapytać siebie:
Dlaczego mnie to tak dotyka? Co we mnie chce uciec?

Nie odetniemy się od swoich korzeni. To przeszłość, na którą nie mieliśmy wpływu, ale która dziś daje nam szansę – a czasem wyzwanie – by zerwać z tym, co już nam nie służy. Bywa, że powielamy schematy. Bywa, że uciekamy w przeciwną stronę.

W moim rodzie była praprababka, która oddała swoje dzieci do sierocińca.
Moja mama – prowadzona przez nieświadomość – poszła w drugą skrajność: nadopiekuńczość.
Z siostrą miałyśmy wszystkiego w nadmiarze. Fizyczne i materialne potrzeby były w pełni zaspokojone. Ale to, co miało uleczyć brak wcześniejszej generacji, zaczęło przygniatać.

Koło powtarzalności

Pokolenia zawsze dążą do wyrównania braków. To jak ciche, niewidoczne korzenie rośliny – rosną w ciemności, bez światła zrozumienia. Czasem potrzebujemy przejść na wyższy poziom świadomości, aby te korzenie obejrzeć, oczyścić i pozwolić im rosnąć w zdrowiu.

Równowaga nie polega tylko na wyrównaniu strat.
To harmonia w sobie, w relacjach z najbliższymi, w codziennych kontaktach z ludźmi.

A jak ją odnaleźć?

Brać odpowiedzialność za swoje wybory.
Rozpoznawać potencjały, które niesie ród, ale mieć odwagę podążać własną drogą.
Nie obwiniać przodków, lecz tworzyć nową opowieść.
Zerwać zmowę milczenia… lub milczeć, gdy słowa mogłyby zranić.

Drzewo

Chcę być dla siebie jak drzewo.
Z mocnym podłożem, na którym mogę bezpiecznie zapuścić korzenie.
Z przestrzenią, która zmienia świadomość – najpierw moją, a potem całej linii.